'k zatte gisteren mee nen trew

Gisteren naar een trouwfeest geweest. De gelukkige was Sajeed, een driver die nog voor Colruyt heeft gereden en nog wel eens met ons mee op stap durft (of durfde) te gaan. Sajeed is moslim, dat betekent mannen en vrouwen gescheiden dus. De ceremonie verloopt als volgt. In een 'function hall' zitten man en vrouw elk in een afgescheiden ruimte op hun troon.





Eens de camera aanwezig is kan iedereen zijn gelukwensen overmaken.
Indiërs zijn over het algemeen een stukske kleiner dan mij...



Te veel (belgische) papparazi aanwezig, dan krijgt ge zulke foto's



Bij de vrouwen hetzelfde scenario



Vervolgens ga je zitten om verder naar naar dit schouwspel te kijken. Op een voor mij dan onduidelijk teken stormen alle mannen naar de tafels in de ruimte ernaast. Alwaar een overheerlijk maal staat te wachten. Op het eerste zicht zag het er echt niet uit en zag ik het niet zitten om die grijze brij naar binnen te werken.



Maar na de eerste hap bleek het echt wel lekker te zijn. Eigenlijk was het een soort vol-au-vent. Verder waren er ook nog gemarineerde kippeboutjes te krijgen. Natuurlijk weer veel te pikant voor de gemiddelde Belg. Let op het handje van Kjell die de overdreven enthousiast scheppende Hussein (= driver in flashy paars hemdeke) vergeefs trachtte in te tomen.



Indisch eten = handwerk







Hier een paar foto's van de chef-koks en hun accomodatie.



Het pikante kieken.



Chef en sous-chef.



Nog eens bij de rijst poseren




Eens alle mannen van tafel zijn is het de beurt aan de vrouwen.
Daarna is het nog wat keuvelen geblazen. Hier geen zatte nonkels; alles alcoholvrij.

En als ge uw camera bovenhaalt hebt ge het vlaggen. Alle kinderen willen erop. Maar natuurlijk hebben we niet liever!







"Wie durft het eerst aan zijn floche trekken"



En om af te sluiten nog eens de bruid en de bruidegom...






Weer een ervaring rijker...

India: de dagelijkse vershchillen

Gisteren ben ik een audio-kabeltje gaan kopen. In dezelfde winkel kocht Annelies een draagbare harde schijf. Afrekenen gaat als volgt. Persoon A staat voor de toog. Je geeft hem de spullen die je koopt. Deze geeft ze onmiddellijk aan persoon B echter de toog. persoon B rekent af en legt de spullen terug op de toog. Ook legt hij zakjes op de toog. Voor mijn kabeltje eentje, voor de harde schijf twee (???). Persoon A steekt de kabel in mijn zakje, vervolgens steekt hij de harde schijf in zak 2. Oei, denkt hij, nog een zakje over, wat doen we daarmee? Opfrommelen dus en mee in zak twee steken. Dan al naar buiten stappen is nog geen optie. Eerst nog wachten tot de hele papiermolen uit de printer is gedraaid, het een en ander van kasticketten eraan is geniet en natuurlijk nog de nodige krabbels erop zijn gezet. Twee meter verder aan de deur verzoekt de security guard je je zak te tonen en wordt je door middel van een extra stempel op je papierbundel toestemming verleend de zaak te verlaten.

Vrijdag op het werk: netwerkproblemen. In de voormiddag 20 minuten zonder netwerk gezeten; onmogelijk te werken dus. Vanaf een uur of drie was het om de tien à vijftien minuten weer gedaan voor een minuutje. Er klonk al eens een vloek door het gebouw, vooral dan nederlandstalige...
Zaterdags wordt er ook soms gewerkt. Vrijdag rond vier uur een mailtje: nu zaterdag en zondag zal er software geïnstalleerd worden op alle computers dus: 'please plan your work accordingly'. De aankondiging ruimschoots op tijd dus...

's Avonds ben ik dan voor de eerste keer naar TEA gegaan. TEA staat voor Twin cities (= Hyderabad en Secunderabad) Expatriates Association. Gezellig een pintje drinken en wat eten met andere expats op het terras van het Walden hotel. De bedoeling was om 's avonds op het appartement nog een filmpje te kijken, maar aangezien ik en Stefan ons om acht uur bestelde eten pas om half elf hebben gekregen is het er niet meer van gekomen. First ordered last served.

Zaterdag is Kjell een kostuum gaan bestellen. Op maat gemaakt: 6200 rupees (nog geen 100 euro). Als het er wat treffelijk uitziet zou ik mij ook nog wel eens durven laten gaan. Onderweg zijn we nog eens gestopt voor tochtje per speedboat op het Hussain Sagar meer. Dit is een meer met een reuze Buddha beeld in het midden waar je dan gaat rondvaren. Voor 100 rupee in de zak toont de stuurman je graag het volledige meer. Met dank aan Kjell voor de foto's, mijn batterijen waren plat...










Zaterdagavond naar F-bar geweest. Bars sluiten hier om 12u. Er zijn er dan nog een aantal die open zijn tot 4u. Maar degene waar we dan naar op zoek zijn gegaan hebben we helaas niet gevonden. F-café zal dus voor een andere keer zijn...

Vandaag naar ISB geweest. Dit is de Indian School of Business. 's Zondags kunnen we daar als lid van TEA van de sportfaciliteiten gebruikmaken. Je kan er squashen, badmintonnen, tafeltennisen, snookeren, fitnessen, basketballen,... Er is ook een groot zwembad. Het weer vandaag is schitterend. Het werd voor mij dus eerst een potje squash en daarna een wat aan het zwembad liggen. Vanavond misschien toch nog de film die bedoeld was voor vrijdagavond. We zien wel. En dan zit het weekend er al weer op. De tijd vliegt hier geweldig.

Vele groeten en tot de volgenden!

Ajanta - Ellora

Hi all!

Zojuist terug van een schitterend weekendje toeristen. Met vier collega's (ik incl) en twee drivers trokken we naar de Ajanta en Ellora caves. Dit zijn twee complexen van boeddhistische, jain- en hindoe-tempels die helemaal uit massieve rotsen zijn uitgehouwen. Ze dateren van de 2de en 1ste eeuw v.C en de 5de n.C (Ajanta) en van 6e tot de 9e eeuw n.C. (Ellora). Ze liggen een 550 km van Hyderabad. Een eindje rijden dus...
Voor we aankwamen in Aurangabad hadden we al het een en ander meegemaakt. Op de weg die hier high way wordt genoemd lopen geiten, koeien, ossewagens, mensen, ...



Vaak zijn er putten in de weg en de 'speed killers', een worst vehoogd asfalt, zijn bijna niet te zien. Gevolg: zo nu en dan een halve whiplash, en onvermijdelijk een platte band. Deze werd vakkundig vervangen door de drivers onder het toeziend oog van het halve dorp dat was toegestroomd



Voortrijden zonder reserveband is hier niet zo'n goed idee. Op zoek dus naar een bandenhersteller. Hiervan zijn er in elk dorp dat we passeerden meerdere te vinden. Zie hier de bandencentrale van onze keuze:





Jammer genoeg geen know-how over de tubeless tyre hier, op naar de volgende dus.

Eerste obstakel overwonnen. Even later moesten we halt houden voor een politiecontrole. Stel u hier het volgende bij voor: langs de kant van de weg staat een plastic tuinset waarin de hoogste agent in rang achterover ligt. Stel u verder het meest arrogante gezicht voor dat ge u kunt inbeelden. Van dit stuk flik kreeg onze driver een boete omdat hij zijn drivershemd niet aan had. We waren niet langer in de staat Andhra Pradesh maar in Maharashtra. Hier moeten drivers een uniformhemd dragen. Was het niet voor het hemd, een andere reden om ons geld af te troggelen had hij zeker gevonden.

Onderweg aten de drivers nog een hapje in een uiterst, euh gezellige, tent. Afwassen gebeurt hier als volgt. Twee glazen staan op tafel 1. De ober komt langs met een kan water. Hij neemt de twee glazen mee. Terwijl hij naar tafel 2 gaat, giet hij water in de glazen, gutst het een beetje rond, giet het weg en zet de glazen tenslotte neer op tafel 2 waar een nieuwe tevreden klant heeft plaatsgenomen. Wij hadden veiligheidshalve een paar stokbroden mee voor onderweg...




Verder verliep alles vlotjes en na 12 uur rijden kwamen we aan in Aurangabad. In het hotel werden we verwelkomd met bloemenkrans en een glas cola. Het was immers 'dry day'. Dan wordt nergens alcohol geschonken of verkocht. Reden hiervoor deze keer: 15 augustus is hier 'independence day'. Leve India!



Na inspectie en goedkeuring van de kamers checkten we in. Goed bed, alleen was ik eerder king size dan het bed.



De volgende dag dan waar we voor gekomen waren: de caves. Opgestaan om 6 uur voor een rit van een 130 km naar de Ajanta caves. Echt wel de moeite! Hier laat ik de foto's liever spreken. Als je op een foto doorklikt kan je er overigens nog meer vinden.













Een mooie uitstap, de 550 niet echt comfortabele autokilometers meer dan waard.

De volgende dag diezelfde kilometers weer terug naar huis natuurlijk. Onderweg in de eettent die de drivers dit keer hadden uitgekozen kennis gemaakt met de plaatselijk camioneurs die geen woord engels konden en naar ons stonden te kijken als een koe op een trein.





Tot slot nog enkele vaststellingen na deze trip:
1 Indiërs kiezen vaak voor het verkeerde voertuig:
Zijn ze met genoeg om een trein te vullen dan nemen ze de bus,
een volle bus krijg je wel in een auto gestampt,



een volle auto kan gerust in een riksja,
en wat in een riksja kan, moet ook op een moto kunnen



2 ook wij zij al verkocht voor deze manier van reizen



3 Picnicken langs een high way kan best gezellig zijn



Tot de volgenden en vele groeten!

ps: geen zin meer om na te lezen, dus voor de eventuele spelfouten: sorry.

Beginnerke

Op verzoek uit diverse hoek dan toch maar een blogje gestart. Nu dat ding dus up to date houden... Enfin we zien wel wat er van komt.
Deze eerste post met vooral de bedoeling de eerste fotootjes te publiceren.

Een aantal zichtjes vanuit het appartement:



Onze chauffeurs in een creatieve bui:



Helaas heeft de gevreesde toerista zich al regelmatig laten voelen. Gelukkig is hier op het toilet het nodige materiaal aanwezig:


Feestje in de straat, staat garant voor uren trommelplezier:


Zo dat was het zo een beetje voor de eerste lading. Meer foto's kan je vinden door rechts op de diavoorstelling te klikken.

Tot gauw nog eens voor een verslagje.