En nog eentje om 't af te leren

Nog nooit heb ik zoveel gevlogen als de laatste zeven maand. En ook mijn laatste weekend India was het van dat. Zaterdag om vier uur uit de veren om rond 10u in een oase van rust terecht te komen. Het bestaat dus toch in India, geen lawaai, geen getoeter, geen... En het is te vinden in Talakona. Land in Tirupathi, rij 2 uur ver tot de weg stopt en je bent er. Regina had er ons een hutje geregeld in het forrest guest house.



Even werd de rust verbroken. Eén dappere jonge Indische durfde het aan ons op ons terras goeiedag te komen zeggen. Al snel volgde de hele familie. Als allen de blanke bende een handje hadden geschud kon de fotosessie beginnen!







Ook wij fotografeerden erop los en bekeken achteraf voldaan onze vangst.



Vervolgens trokken we erop uit om een dikke twee kilometer verder dé attractie te gaan bekijken. Onderweg een tempel met een boompje gepasseerd.



Even verder hing om god weet welke godsdienstige reden de vuile was in een boom.



Na wat daal- en klimwerk waren we waar we moesten zijn; de waterval!





Blijkbaar was deze plek ook een populaire schooluitstap. Ook de leraar vermaakte zich.



Vervolgens op het programma: de geweldige Jeep-safari. Een aftandse doorgeroeste Jeep in en bonken maar over de stoffige paadjes.





Eerste stop: een jagershutje.



Stop twee: de 'elephant pool' (waar binnen een tweetal maand de olfianten zullen komen drinken). Een plas water dus. Vervolgens wachtte ons de ongelooflijk avontuurlijke oversteek van een rivier!







Maar het einde mocht er zijn. Een mooi meer waar eens te meer de rust regeerde en waar onze gidsen nog een verrassing voor ons hadden in de vorm van een watermeloen.



De oogst van onze safari: drie herten, een koe, een salamander, wat vlinders, een kudde geiten en een stoflong. Maar 't was wel mooi en heel plezant.
's Avonds aten we lekker in de plaatselijke afspanning.



Voor de rest valt er nog te vertellen dat het er vol apen zat. We waren gewaarschuwd voor hun agressiviteit maar dat viel eigenlijk best mee. Enkel toe we op het terras koeken zaten te eten moest er eentje weggejaagd worden.





Regina reizen: een aanrader!

Zo en dan doen we hier maar eens de boeken toe. Na zeven maand is het Indische avontuur over. En een avontuur was het zeker. Leerrijk op vele gebieden maar vooral niet uit te leggen. Proberen doen we dat dan ook niet. Maar aan al wie de kans krijgt om dit mee te maken: grijpen!

Vele groeten en tot in het prachtige België (Na zeven maand wordt een mens al eens een tikkeltje nationalistisch).
Piet

Een beetje carnaval

Zaterdag hebben we nog eens een trouwceromonie meegemaakt. Mijn tweede Indische huwelijk. Vorige keer een moslim, deze keer een hindoe. De gelukkige was de broer, jawel de broer, van collega Dhanraj. Traditionele kleding gewenst, zo werd ons bij de overhandiging van de uitnodiging meegedeeld. Sylvia op sari-jacht, ik even bij appartementsgenoot Johan aangeklopt voor mijn plunje.



Om 11u08, het ideale tijdstip, zou het gebeuren. Wij waren om half elf present en dat bleek rijkelijk vroeg.



Alles speelt zich af in een function hall, een soort parochiezaal. Een paar minuten na het ideale tijdstip stroomt dan toch het volk toe en worden de grauwe plastic tuinstoelen gevuld met heel wat kleurigers.





Even later wordt de bruidegom binnengedragen.



Vervolgens verschijnt ook de bruid. Dan volgt een ceremonie waarbij een man een heel boek in één adem door een micro brabbelt. Af en toe is er een rustpauze, gevuld door het optreden van een bende trommelaars. Wat daar vooraan gebeurt, daar heeft eigenlijk niemand oog voor. De micro staat hard genoeg zodat een gezellige babbel absoluut niet stoort. En reken maar dat er wat wordt afgetaterd. Intussen wordt er op het podium rijst over het kersverse paar gegooid, wordt er een touwtje gedraaid rond de handen van een aantal mensen die rond de trouwers staan en nog veel meer onbegrijpbare rituelen passeren de revue.





Na dit twee à drie uur durende alles is het tijd voor een hapje. De eetzaal is een verdieping lager te vinden.



Op het menu de vertrouwde kantinekost. Hoewel vertrouwd, ik heb die eigenlijk in geen vijf maand meer gegeten.



Dhanraj had mij nog geen klein beetje liggen. Afgezien van een paar naaste familieleden was niemand daar traditioneel gekleed. Bij deze heb ik dus carnaval voor dit jaar al achter de rug.






Groeten en tot binnen een week of twee!
Piet

Ma-ha-ba-li-pu-ram / Ma-mal-la-pu-ram

Het is er dan toch nog eens van gekomen. Na een blogpauze van bijna drie maanden zijn we hier nog eens van de partij. Eindelijk heb ik mijn fototoestel ook nog eens gebruikt. Want na een tijdje went ook India en verdwijnt de spontane fotografiedrang langzaam maar zeker. Reden van de laatste fotosessie: een weekendje Mahabalipuram. Na een weekje oefenen kon ik net voor vertrek weldegelijk uitspreken waar we dit weekend naartoe trokken. Mahabalipuram of Mamalapuram is een 7e eeuwse havenstad (meer dorp eigenlijk) die bekend is om zijn sculpturen. De uitgehouwen tempels en reliëfs die er te vinden zijn staan op de werelderfgoedlijst. Zeker een bezoekje waard!



















Na een halve dag rondstappen was het tijd om een beetje bij te kleuren. We waren niet alleen op het strand.







Voor veel indiërs is een westers badkostuum not done. Je ziet ze met kleren en al de zee ingaan. En uitkomen, zoals deze cowboy.



De volgende dag bezochten we nog kort Chennai van waaruit ons vliegtuig vertrok. In de gids stond een rondrit door de stad waarbij je langs enkele bezienswaardigheden zou passeren. We hadden tijd en besloten de rondrit te voet te doen. Verkeerde keuze... Het begon nog ok met een tochtje langs het strand. 't Was er een beetje kermis.







Maar de bezienswaardigheden waren niet echt bezienswaardig en als je twee en een half uur in een drukke stad vol claxonerende auto's in de vuile lucht hebt rondgestapt, wil je niets liever dan drie uur te vroeg in de luchthaven aankomen. Schrap deze stad dus alvast van uw to-visits maar Mahabalipuram mag er zeker aan worden toegevoegd!

En deze moest na zes maand India toch ook eens op de foto: dé indische kar bij uitstek, de ambassodor. Vergis u niet, dit model wordt nog steeds geproduceerd!



Groeten en wie weet tot nog eens, of toch niet?