Een beetje carnaval

Zaterdag hebben we nog eens een trouwceromonie meegemaakt. Mijn tweede Indische huwelijk. Vorige keer een moslim, deze keer een hindoe. De gelukkige was de broer, jawel de broer, van collega Dhanraj. Traditionele kleding gewenst, zo werd ons bij de overhandiging van de uitnodiging meegedeeld. Sylvia op sari-jacht, ik even bij appartementsgenoot Johan aangeklopt voor mijn plunje.



Om 11u08, het ideale tijdstip, zou het gebeuren. Wij waren om half elf present en dat bleek rijkelijk vroeg.



Alles speelt zich af in een function hall, een soort parochiezaal. Een paar minuten na het ideale tijdstip stroomt dan toch het volk toe en worden de grauwe plastic tuinstoelen gevuld met heel wat kleurigers.





Even later wordt de bruidegom binnengedragen.



Vervolgens verschijnt ook de bruid. Dan volgt een ceremonie waarbij een man een heel boek in één adem door een micro brabbelt. Af en toe is er een rustpauze, gevuld door het optreden van een bende trommelaars. Wat daar vooraan gebeurt, daar heeft eigenlijk niemand oog voor. De micro staat hard genoeg zodat een gezellige babbel absoluut niet stoort. En reken maar dat er wat wordt afgetaterd. Intussen wordt er op het podium rijst over het kersverse paar gegooid, wordt er een touwtje gedraaid rond de handen van een aantal mensen die rond de trouwers staan en nog veel meer onbegrijpbare rituelen passeren de revue.





Na dit twee à drie uur durende alles is het tijd voor een hapje. De eetzaal is een verdieping lager te vinden.



Op het menu de vertrouwde kantinekost. Hoewel vertrouwd, ik heb die eigenlijk in geen vijf maand meer gegeten.



Dhanraj had mij nog geen klein beetje liggen. Afgezien van een paar naaste familieleden was niemand daar traditioneel gekleed. Bij deze heb ik dus carnaval voor dit jaar al achter de rug.






Groeten en tot binnen een week of twee!
Piet